Informacje
Elektra
Brutalnie poniżona, oszołomiona i odarta z czci królewna pozostaje sama. Uczestnicy zabawy rozpierzchają się. Elektra - właściwie jeszcze dziecko, traci dziewictwo poprzez gwałt dokonany na niej przez mężczyznę, który ma zastępować jej ojca. Elektra cała jest teraz cierpieniem, jej niewinność i czystość została zbrukana. Scena wprowadzona przez Staniewskiego nadaje nowy ton motywom zabójstwa, niejako rozszerza pole cierpienia Elektry. Każe stawiać pytanie o to, czy ofiara ma prawo mścić się na swoim oprawcy.
Pragnienie
Zatem Elektra pragnie zabić Ajgista, aby zemścić się za doznaną krzywdę, i matkę, która była obecna podczas uczty, ale nie zareagowała, swoją biernością pozwoliła na zgwałcenie córki. Staniewski już tu każe nam zastanawiać się nad przyczyną chęci dokonania zemsty przez Elektrę; czy jest to pragnienie zrealizowania osobistych porachunków? To powoduje, że sprawa ojca dziewczyny zostaje na razie zepchnięta na margines, istnieje tylko w podświadomości, ważniejsze jest w tej chwili okaleczenie czci Elektry. Scena ta również wprowadza wątek seksualności dziewczyny- gwałt odciska na jej psychice niezmywalne piętno, Elektra, mimo młodego wieku, jest już doświadczona przez los: straciła ojca - tak ważny wzór dla dziecka, na dodatek straciła go, ponieważ zabiła go Klitajmestra, jej matka, o czym córka doskonale wie.
Z psychologicznego punktu widzenia
Zygmunt Freud szerzej rozpatrywał wątek cielesności Elektry. Postawił on tezę, że dziewczyna podświadomie odczuwa skłonność płciową do ojca i strach przed odwetem matki, jako rywalki budzącej nieświadomą wrogość. Jednak Staniewski nie pozwala nam pójść tą drogą interpretacji, dziś jest już ona zbyt spłycona; skupia przede wszystkim uwagę na fakcie, iż Elektra musi udźwignąć swój los, który nie jest dla niej łaskawy. Jakie zmory ją męczą? , co się dzieje w jej głowie? Czy jest w stanie wybronić jeszcze swoją czystość i niewinność?
Archetyp kobiecy
Nawet jeśli byłaby w stanie- nie chce. Sądzi, że los zawikłał już jej życie tak bardzo, że pozostaje jej tylko jedno. Elektra "Gardzienic" to pierwowzór młodej kobiety, która już wybrała swoją drogę. Jest to droga bez odwrotu, droga zemsty. Elektra rozpacza. Jej pierwszy monolog to połączenie słów z gestami, lament skrzywdzonej kobiety, głoszony całym ciałem, wszystkimi zmysłami. Aktorka oddaje całkowicie swoje ciało, doświadczenie i duszę postaci. Cały czas widzimy jednak ciało aktorki, a nie ciało Elektry; Anna Helena McLean oddaje napięcie miedzy ciałem języka a językiem ciała.
Spotęgowany ból
Podejmuje osobisty dialog z odbiorcami, wykracza poza granice roli, ale tym samym kontroluje siebie poprzez samodyscyplinę; dochodzi do perfekcji w ekspresyjności. Jest to tzw. dyskurs cielesny, którego podstawową cechą jest zmienność, płynność - aktorka nie ma możliwości wykonania drugi raz identycznych ruchów, gestów. Tak dzieje się też w kolejnej scenie, w której gromadka dziwnych, infantylnych postaci - ni to dzieci, ni to dorosłych (żywych? martwych?) - obmywa zbrukane ciało Elektry. Zamiast jednak przynieść ulgę, niejako potęguje to ból Elektry. Staniewski mówi o spektaklu jako o tragedii uczuć. Twarz Elektry jest jak maska, wykrzywiona grymasem cierpienia. Elektra przeszła metamorfozę poprzez doświadczenie głębokiego bólu- stała się kobietą.
Histeryczka…
Co oznacza być histeryczką? (…) Czy chodzi tu o chorobę, o wielki, spowodowany pragnieniem niemożliwego Czegoś ból? W takim razie wszyscy, którzy posiadam wyobraźnię, jesteśmy zainfekowani tą chorobą. Tylko dlaczego taka choroba musi mieć płeć? Hugon von Hofmannsthal w swym dramacie Elektra podejmuje problematykę symptomatyki histerii w zachowaniu Elektry. Histerię doskonale diagnozuje Luce Irigaray: Histeria, coś mówi w postaci sparaliżowanej gestyki, niemożliwego, nawet zakazanego mówienia…[…] A dramat histerii polega na rozdarciu pomiędzy tą gestyką, tym pożądaniem, które jest sparaliżowane, zamknięte w jej ciele, a językiem (…).